01ดินที่เคยอยู่ก้นทะเลสาบ
ชิงารากิตั้งอยู่ในหุบเขาทางใต้ของทะเลสาบบิวะ เหตุผลสำคัญที่ทำให้พื้นที่นี้กลายเป็นแหล่งผลิตเครื่องปั้นดินเผาคือมีดินคุณภาพดีที่เหมาะแก่การปั้น ดินจากชั้นตะกอนโบราณที่เรียกว่า “ชั้นทะเลสาบบิวะเก่า” ซึ่งเคยทับถมอยู่ก้นทะเลสาบ มีความเหนียว ปั้นขึ้นรูปได้ง่าย และเผาจนเนื้อแน่นได้ดี ภูเขารอบบริเวณเป็นทั้งพื้นที่ลาดชันสำหรับสร้างเตาเผาและแหล่งฟืน คาดว่าเตาเผาเริ่มเปิดใช้งานในช่วงปลายยุคคามาคุระ หรือครึ่งหลังของศตวรรษที่ 13 โดยเริ่มจากภาชนะใช้ในชีวิตประจำวัน เช่น ไห โอ่ง และชาม
02ลวดลายที่เกิดจากดินและไฟ
ไหและโอ่งชิงารากิในยุคกลางเผาในเตาฟืนจนเนื้อแน่นโดยไม่เคลือบน้ำยา พื้นผิวจึงเกิดลวดลายระหว่างการเผา สีจากเปลวไฟ คือสีแดงที่เกิดจากเหล็กในดิน น้ำเคลือบธรรมชาติ เกิดจากขี้เถ้าฟืนที่ตกลงมาและหลอมละลายจนกลายเป็นเนื้อแก้ว สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่ภาพที่วาดขึ้น แต่เป็นร่องรอยที่ดิน ฟืน และไฟทิ้งไว้ ในช่วงครึ่งหลังของศตวรรษที่ 15 ไหและโอ่งเหล่านี้ถูกนำมาใช้แทนภาชนะใส่น้ำและแจกันดอกไม้ในพิธีชงชา ชิงารากิเป็นหนึ่งในเตาเผาโบราณทั้งหกแห่งที่ยังคงผลิตสืบต่อมาตั้งแต่ยุคกลางจนถึงปัจจุบัน
03จุดสังเกตเวลาเลือกซื้อ
ปัจจุบันเครื่องปั้นชิงารากิมีทั้งภาชนะที่เคลือบน้ำยา ชามมัทฉะเครื่องปั้นชิงารากิของ MIOKA มี 4 แบบ ได้แก่ ฮากิฟุเดะ ชุฟุเดะ โซโบคุ และสึจิคะ ส่วนถ้วยชามีลายคะมงและทรงกระบอก เพลิดเพลินไปกับเอกลักษณ์เฉพาะของแต่ละชิ้น ไม่ว่าจะเป็นเฉดสีและลวดลายของน้ำเคลือบ หรือผิวสัมผัส ลองเปลี่ยนมุมของภาชนะในมือ หันเข้าหาแสง แล้วเพ่งมองพื้นผิว เป็นภาชนะที่ชวนให้ชมอย่างใกล้ชิด

เก็บร่องรอยของดินและไฟไว้ในมือ ระหว่างจิบชาสักถ้วยในวันนี้







